Het liefst zou ik altijd hoogzwanger zijn

Het was een rustige zondagochtend, toen we met z’n zessen aan de ontbijttafel zaten en mijn oudste dochter Ronja met een afwijzend toontje in haar stem tegen mij zei: ’Mama, je hebt een dikke buik.’ Als ze dit twee jaar geleden tegen mij had gezegd, had ik vol trots over mijn enorme ronde buik gestreeld en geantwoord: ‘Ja, mooi hė? Nog even en dan gaan we ons nieuwe gezinslid verwelkomen.’ Maar ze zei het niet twee jaar geleden,  maar net toen ik mijn tanden in een warm croissantje met roomboter en kaas zette. Ik durfde bijna niet verder te eten.

‘Mama, je hebt een dikke buik,’ galmde het nog eens na in mijn hoofd. Is dit nu de mening van mijn zesjarige dochter of vind ik dit eigenlijk zelf en houdt ze mij nu een spiegel voor? Tja, ergens vind ik dat ze gelijk heeft. Mijn buik is misschien wel wat groter dan ik zou willen. Het liefst zou ik altijd hoogzwanger zijn. Dat is voor mij de mooiste reden om een grote ronde buik te hebben. Nieuw leven scheppen als een vruchtbaarheidsgodin. De essentie van het bestaan in mijn schoot dragen. Volop vrouw zijn in acceptatie en overgave. Ik kijk naar beneden, naar het heuvelachtige golvende landschap van mijn lichaam. Dan kijk ik de tafel rond, naar mijn dochters. Vier prachtige meisjes, die allemaal in mij zijn gegroeid. Die door mijn lijf veilig en wel op aarde zijn gezet. Mijn lichaam, mijn tempel, zo rijk en zo zacht.

Ik adem diep uit en probeer woorden te vinden voor wat ik voel. Want als ik mijn kinderen iets wil meegeven, dan is het wel dat ze precies goed zijn zoals ze zijn. Wetende dat hetzelfde voor mij geldt. ‘Ronja?’ zeg ik, mijn handen over mijn buik strelend. En terwijl ik met een glimlach in mijn hart naar haar kijk, voel ik een warme tevredenheid door mijn aderen stromen. Dit ben ik, 100% Marjolein. Mijn lichaam is een geschenk, waarmee ik door deze wereld kan bewegen. Waarmee ik kan geven en ontvangen. Waarmee ik kan lachen, huilen, troosten, liefhebben, voeden en heel veel eigenwijze kindjes kan maken. ‘Zou ik een andere mama zijn als mijn buik weg zou zijn?’ Ik zie haar denken en voelen en denken en voelen. Dan kijkt ze mij aan met glinsterende ogen en een lach om haar mond en zegt: ‘Nee, jij bent mijn lieve mama.’  

Dit blog is verschenen in het Kiind Magazine editie herfst 2018.


79022875_2557246031173538_4667508829359964160_ojpg