Ik kinderen? Echt niet! Althans niet voor mijn dertigste...

Het was op een zonnige winterse dag dat ik bij een vriendin aan de keukentafel zat, een slokje van mijn kruidenthee nam en mij bijna verslikte toen ze mij vroeg: 'Heb jij eigenlijk een kinderwens?' Ik kinderen? Als in: negen maanden met zo'n buik rondlopen en daarna al je vrijheid verliezen? Echt niet! Nou... In ieder geval niet voor mijn dertigste. Ik wil nog zo veel doen.

Ik wil de wereld rondreizen en op mijn blote voeten dansen op het strand. Ik wil nog heel veel boeken lezen. Ik wil schilderen, misschien wel kunstenares worden. Lezen, misschien wel schrijver worden. Heerlijk koken, misschien wel een eigen vegetarische lunchroom beginnen. Zingen, gitaar spelen en mijn eigen liedjes schrijven, misschien wel op het podium staan. Maar moeder worden? Er waren zo veel dingen die ik nog wilde doen. De wereld ontdekken, mijzelf ontdekken. Kinderen? Ooit misschien.

Het leven bleek heel andere plannen met mij te hebben. Nog geen half jaar later zat ik aan dezelfde keukentafel en toverde ik een positieve zwangerschapstest uit mijn tas. Dit keer was het mijn vriendin die zich verslikte in de thee: 'WAT!! Ben je ZWANGER?!' Hoe dat in vredesnaam mogelijk was vroeg iedereen zich natuurlijk af. Heel eenvoudig eigenlijk. Ik was mijzelf en de wereld aan het ontdekken in een meditatiecentrum, waar ik een man ontmoette waarvan ik op de een of andere manier wist dat hij de vader van mijn kind zou zijn, dus vroeg ik hem of hij een kinderwens had, om als vrienden een kind te krijgen, wat hem als muziek in de oren klonk alleen wilde hij wel een natuurlijke inseminatie in plaats van dat ik zijn zaad zou krijgen en het zelf zou doen, echter moesten wij elkaar eerst wel wat beter leren kennen, waardoor er van het een het ander kwam en hij zijn zin kreeg, dus wel belandden samen in bed en toen was ik zwanger. Simpel toch?

Een sprongetje vooruit: Het leven kreeg het voor elkaar dat ik op mijn 26e verjaardag geboorte gaf aan mijn dochter. Een reuzensprong vooruit: inmiddels zit ik aan de eettafel met vier dochters, een babyzoon op mijn borst in de draagdoek én diezelfde man die ik negen jaar geleden in het meditatiecentrum ontmoet heb. Hoe - wat - waarom - dat deel ik met alle liefde met jullie op dit blog. Ik ga schrijven over mijn zwangerschappen, bevallingen, leermomenten als moeder en als vrouw, in de hoop jullie te inspireren dat je niet altijd de gebaande paden hoeft te volgen. Er is eigenlijk maar één pad dat je te volgen hebt en dat is het pad van je hart, wat voor plannen het leven dan ook met je heeft.


voorstellenJPG