Ook ik ken het

Ken je het?

Het moment dat je baby nergens anders wil zijn dan in jou armen en je schouders toch wel heel stijf beginnen te worden,

dat je met een baby op schoot op het toilet gaat zitten en het lukt met veel gesjor om je broek weer omhoog te krijgen met één hand,

dat je met een zwaar gevoel rondloopt en snakt naar een rust- en lichtpuntje in de dag,

dat de tranen achter je ogen branden en je groot wil houden tegenover de buitenwereld…

Ook ik ken het.

Het gevoel dat je verdrinkt in alle vuile en schone was, je wel kan huilen wanneer je peuter alle net opgevouwen kleding weer uit de kast trekt,

dat je bij het ontbijt al een zucht slaakt en jezelf afvraagt wat je vanavond weer eens voor gezonds en lekkers op tafel kan toveren,

dat je naar buiten wilt en de wind door je haren wilt voelen, terwijl je baby aan de borst in slaap is gevallen,

dat je om 23:00 uur pas het licht uitdoet, daar spijt van hebt, want de ochtend kan altijd te vroeg komen…

Ook ik ken het.

De gedachte dat je te veel wilt en te weinig doet,

dat je een knuffel nodig hebt, maar je niet uitreikt naar iemand (zelfs je partner niet),

dat je net zo super slank en fit zou willen zijn als die andere mama,

dat je dat maar beter uit je hoofd kan zetten, jezelf moet omarmen zoals je bent en uit frustratie nog maar een stukje chocola eet…

Ook ik ken het.

En dan is daar gelukkig de realisatie dat je in het hier en nu je ogen mag sluiten en naar de wind mag luisteren, de zon mag voelen op je huid, de glimlach van je baby in je hart mag verwelkomen, best een keer eten mag laten bezorgen, dankbaar mag zijn voor de vaatwasser en de wasmachine, gewoon even niks mag doen en tegen jezelf mag zeggen:

ik ben genoeg.

Ken je dat?